Finally...

Finally my mind feels completely calm and at peace, and to me this seems like being happy. Yes, I am happy, happy like I have never been before. Just thinking about the new set of people around me, the whole of it, makes me smile. The age differences, or the various backgrounds we come from, are no barriers as far we are concerned and thats the beauty of the whole thing.

Its true that I had friends at school and later on when I joined college for B.Tech, but somehow it was never the whole group. Some had a problem with me, and I had a problem tolerating a few others. But it did not stop me from having my own close circle of friends whom I hold close to my heart, people who have stood by me through every joy and sorrow.

But now, its somehow different. Maybe being an M.Tech student itself makes things different; maybe its because the people are just different in a good way. Whatever it might be, how much ever each of them differ from the other, the way they have accepted me as I am, is just remarkable. Since I was late to join, it was with immense fear of not being accepted that I entered the class. But what awaited me was nothing like I had expected.

Now everyday I wake up with a smile; I have my new classmates and it feels like I have known them for ever. Maybe its true that everygood thing in life takes time to reach your hands, and now my life is good.

The least reasonable me

I know I am being unreasonable,I shouldn't be expecting all this from anyone, not even my mother. Appreciation for the things I do and a comforting look questioning me if everything is fine, is indeed too much to ask for.But my mind longs for appreciation from her; at least an encouraging nod would be enough.Even if she says not so good things about me to others, I am okay with it; but a pat on the back, especially when I am trying to do things for her when I am already knee-deep in academic work, would do wonders on my sinking confidence.But why should she bother to realize all that, when she could rather spend her time in sorting out problems for others and be called the best? I just wish to be heard - when no one else bothers, isn't it natural to turn to your mother as a last resort? I guess nothing is natural these days; even my about to explode workload would be a joke for her, or at least a reason to shout at me for.

സമൂഹത്തിനിരയായി ഒരു മനസ്സ് കൂടി

       ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ആയതിൽ അവൾ എന്നും അഭിമാനിചിട്ടെ ഉള്ളു. പെണ്‍കുട്ടികളുടെ അവകാശങ്ങളെ തള്ളിപറയുകയും പെണ്‍ഭ്രൂനഹത്യക്ക് കൂട്ടുനില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സമൂഹത്തെ നേരിടാനുള്ള മനക്കരുത്ത് അവകുണ്ടായിരുന്നു.തെറ്റുകൾ ചൂണ്ടികാനികുമ്പോഴും ഒരാളെയെങ്കിലും സഹായിക്കണം എന്നതു മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ചിന്ത.

      

       പക്ഷെ ഇന്നവൾ മാനസികമായി ഒരുപാട് സംഘർഷങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന നില വരെ എത്തി; ആരാണ് ഇതിനൊക്കെ ഉത്തരവാദികൾ?ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സായത്കൊണ്ടു മാത്രം ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു വിലങ്ങിടാൻ എന്തിനാണ് സമൂഹം ഇത്ര വെമ്പുന്നത്?

       എറ്റവും കൂടുതൽ വിദ്യാസമ്പന്നർ ഉള്ള, "ദൈവത്തിന്റെ സ്വന്തം നാട്" എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപെടുന്ന കേരളത്തിൽ, ജനങ്ങൾ ഈ നേടിയ വിദ്യാഭ്യാസം എന്തുചെയ്യുന്നു?പതിനെട്ടുവയസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തുടങ്ങിയ പല രീതിയിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങളും എന്തിനുവേണ്ടി?ആരെ ബോധ്യപെടുത്താൻ?സംസ്കാരം എന്ന ഒന്ന് നമ്മുടെ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്ന ഒന്നാണ്.എന്തെല്ലാം സംഭവിച്ചാലും അതിനനുസരിച്ചല്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുക അത്ര എളുപ്പമല്ല.

       ആരോട് കൂട്ടുകൂടണം,ആരോട് സംസാരിക്കണം,എന്നതുമുതൽ ഓരോരുത്തരോടും സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഉപയോഗിക്കേണ്ട രീതികൾ വരെ മാതാപിതാക്കൾ അവളെ പഠിപിച്ചു.നല്ലതും ചീത്തയും തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് അവള്കുണ്ടെന്നു മനസിലാക്കാൻ അവർ വിസമ്മതിച്ചു.സ്വന്തം ശരീരത്തെ കാമത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെ നോക്കിയവരെ വേണ്ട വിധം കയ്കാര്യം ചെയ്യാൻ അവൾക്ക് പലവുരു സാധിച്ചപ്പോഴും,അവളുടെ ധൈര്യത്തെ അനുമോദിക്കുന്നതിനു പകരം താക്കീതുകൾ മാത്രമേ അവള്ക്ക് ലഭിച്ചുള്ളൂ.

       സ്വന്തം താത്പര്യത്തിന് ചേരുന്നതെങ്കിലും,മാന്യമായിത്തന്നെ വസ്ത്രം ധരിച്ച അവളെ സ്വന്തം അമ്മ സമപ്രായക്കാരായ ബന്ധുമിത്രാതികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്തത് അവളിലെ വ്യക്തിത്വത്തെ കീറി മുറിക്കുന്നതിനു തുല്യമായിരുന്നു.സ്വാതന്ത്ര്യം മാത്രം ആശിക്കുന്ന,ജീവിതത്തിൽ എന്തു ചെയ്യണമെന്നു കൃത്യമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഉള്ള അവളെ ,സമൂഹത്തിലെ ചിന്താഗതികളെ ഭയന്ന് കെട്ടിയിടാൻ മാതാപിതാക്കൾ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഭീതി അലതല്ലി.അത്തരമൊരു സമൂഹത്തെ അവൾ വെറുപ്പോടെ വീക്ഷിച്ചു.

       മറ്റെന്തും ചെറുത്തുനിൽക്കാൻ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്ന അവൾ സ്വന്തം നിലനില്പ്പിനെ പുചിച്ചു.ഒരു പെണ്ണായി ജനിക്കരുതായിരുന്നു എന്ന് അല്പനെരതെകെങ്കിലും അവൾ ചിന്തികാതിരുന്നില്ല.തന്നെ അത്രയും കാലം വളർത്തിയ,തന്നെ അത്രമാത്രം അറിയുന്ന മാതാപിതാക്കൾ പോലും തന്നെ അവിശ്വസിക്കുന്നു എന്നാ സംശയം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മുളപൊട്ടി.

       ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും തനിക്ക് താങ്ങായി ഉണ്ടാവും എന്ന് വിശ്വസിച്ച മാതാപിതാക്കളുടെ ആ മാറ്റം,അതും സമൂഹത്തെ ഭയന്ന്,അവളിൽ ഒരു കൊടുംകാറ്റു സൃഷ്ടിച്ചു.തന്നെ ഇനി ആര് വിശ്വസിക്കും,തന്നെ താനായി തന്നെ ആരു സ്വീകരിക്കും,എന്നതൊക്കെയായിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ളിൽ അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ.ഒരുപാട് ബന്ധുക്കൾ ഉള്ള ആ വലിയ വീട്ടിൽ,ഒരു ജീവനില്ലാത്ത പാവയെപോലെ അവൾ നടന്നു - ആൾകൂട്ടത്തിൽ ഒറ്റപെട്ട ഒരു പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെപോലെ,ഒന്ന് ഉറക്കെ കരഞ്ഞാൽ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ പോലേം ആരും ഇല്ലാതെ..

A Large Accumulation of Small Defeats

  Isn't this whole life nothing but a large accumulation of small defeats? At least for most people it must be so. But, as always, there must be a group, always the lucky ones, for whom defeat is unknown. But what beauty does the victories in life possess, if a defeat has never been experienced?  
  "Life is what we make of it" is something that everyone must have heard several times in their life. But my question is, are we single-handedly responsible for the mishaps of our life? Are the people around us and the society as a whole not responsible at all? I am really not so sure about it.
  Once I asked a friend of mine why things were so bad in my life all the time. He just smiled at me, like a father would at his daughter, and asked me whether I was doing my bets to make things right. When I told him that I was trying really hard and thinking about nothing else, he asked me to stop trying. He said that some things are best left alone, to be sorted out by God.
  Since I don't believe in depending on God only when I am having a breakdown, and since I felt that He must be busy dealing with all the bigger problems in the world, I just could not accept my friend's advice. But, as time has always proved him right, and because I did not want to hurt him, I stopped trying to get things right. I started moving with the flow,accepting everything with open arms.
  What came my way was not always the best, failure was as frequent as victory.Though it felt bad to lose, I decided to enjoy the better things in life, though not possible all the time. But, it felt good, knowing there is always a next time, never blaming myself for all the bad things, and feeling glad about all the things I had achieved.
  Today, in the balance of like, my failures outweigh my victories. But it is hard to believe that I have been defeated so many times, by the same people, the ones I loved and trusted. That's the beauty of life, even the large pile of defeats make you smile because you are the reason why someone else won.     

ഒരു അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി..

  അത്രമാത്രം ലളിതവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതും ആയിരുന്നു അവളുടെ ജനനം.മുട്ട തോട് പൊട്ടുന്നതും,പതിയെ ഒരു തല പുറത്തു വരുന്നതും തള്ളകുരുവി ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കിയിരുന്നു.തന്ടെ ആദ്യ കുഞ്ഞിനെ അവൾ നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തോടെ മാറോടു ചേർത്തു.
  കുഞ്ഞി കുരുവി ലോകം നോക്കി കാണുകയായിരുന്നു;ചുറ്റുമുള്ള തിരക്കേറിയ ജീവിതം അവൾക്ക് തികച്ചും പുതിയതായിരുന്നു.ദിവസവും,പറക്കമുറ്റാത്ത തന്ടെ കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി തള്ള കുരുവി ധാന്യവും ചെറു കീടങ്ങളും ശേഘരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു;അത്രയും നേരം കൂട്ടിൽ ഒറ്റക്കിരുന്ന കുഞ്ഞു ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം ആർത്തിയോടെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
  ആ വലിയ ലോകത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാവാൻ താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന തന്ടെ കുഞ്ഞിന്ടെ വാക്കുകൾ ആ അമ്മയുടെ നെഞ്ഞിടിപ്പ്‌ കൂട്ടി.പുറമേ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ മോടി കൂടിയതെങ്കിലും,ആദിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചതികൾ ആ അമ്മ നേരത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയാവുന്ന ആ അമ്മ എങ്ങനെയാണു മകളുടെ ആ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുക?
  അമ്മയുടെ വാക്കുകളെ പാടെ തള്ളിക്കളയാൻ ആ മകൾക് കഴിഞ്ഞില്ല;അമ്മ ഇര തേടി പോകുന്ന നേരത്ത് മാത്രം അവൾ പറക്കാൻ പഠിച്ചു.അമ്മയുടെ മനസ്സിനെ നോവിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു.താൻ ശ്രദ്ധിക്കാതെ തന്നെ തന്ടെ മകളുടെ ചിറകുകൾക്ക് കണ്ട മാറ്റം ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിനെ പുളകം കൊള്ളിച്ചു.സുന്ദരിയായ മകളെ ഒരു നിധി കാക്കുന്ന ഭുതത്തെ പോലെ സംരക്ഷിച്ചു.
  എങ്കിലും ഏറെ നാൾ അവളെ ആകാശത്തിൽ നിന്നും മാറ്റി നിർത്താൻ ആ അമ്മക്ക് സാധിച്ചില്ല.മനസ്സിലെ ഭീതിയെ മാറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് മകളുടെ ആദ്യ ചിറകടികളെ അവർ വീക്ഷിച്ചു;പറന്നുയരുന്ന കുഞ്ഞിനെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു നെഞ്ചോടു ചേർക്കുവാൻ ആ മാതൃഹൃദയം വെമ്പി.
അമ്മയുടെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ ആ മകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല;അവൾ സ്വന്തം ജീവിതം തുടങ്ങുന്നതിനെ പറ്റിയും പരമാവധി ആഘോഷിക്കുന്നതിനെ പറ്റിയും മാത്രം ചിന്തിച്ചു.അവളുടെ ഓരോ പ്രവർത്തികളും ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ ഭീതിയുടെ അഗ്നിയെ ആളിപ്പടർത്തുക മാത്രം ചെയ്തു.മകളെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാതെ,അവളുടെ എല്ലാ വാക്കുകളും കണ്ണടച് എതിർത്ത ആ അമ്മ അവളുടെ ശത്രുവായി മാറാൻ അധികം കാലം എടുത്തില്ല.
  ജീവിതത്തിൽ പലതും നേടണമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച അവളെ കാത്തിരുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒന്നായിരുന്നു.ഒരിക്കൽ ചങ്ങാതിമാരുടെ ഒപ്പം കളിച്ചുനടന്ന അവൾ ഒരു വേടന്റെ കെണിയിൽ അകപെട്ടു.അവൾ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച സുഹൃത്തുക്കള നാലുപാടും ചിതറി പറക്കുന്നത് നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ നോക്കിനിൽക്കാനെ അവൾക്ക് സാധിച്ചുള്ളൂ;അങ്ങനെ അവൾ ഭീതിയെ പരിജയപ്പെട്ടു.വളരെ നേരം പരിശ്രമിച് അവൾ ഒരുവിധം രക്ഷപെട്ടു - പക്ഷെ ഒരു ചിറകിന്റെ അറ്റം കെണിയിൽ ബാക്കിനിന്നു.എങ്ങനെ ഒക്കെയോ കൂട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ അവൾ അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.സമാധാനവക്കുകൾ പ്രതീക്ഷിച്ച അവൾക്ക് അമ്മ കുട്ടപെടുതലുകൾ മാത്രമാണ് സമ്മാനിച്ചത്‌.
  മുരിവുനങ്ങുന്നതുവരെ കൂട്ടിൽ കഴിഞ്ഞ അവൾക്ക് സ്വന്തം അമ്മയുടെ കുട്ടപെടുതലുകൾ ഒരു ദുസ്വപ്നതിനു തുല്യമായി മാറിയത് വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു;പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കള വേണ്ടെന്നു വെച്ചതിന്റെ സങ്കടവും അവൾ സ്വന്തം ഹൃദയത്തിൽ പൂട്ടിവെച്ചു.പതിയെ പതിയെ നിറഞ്ഞ സങ്കടങ്ങളുടെ ആ കിഴി പലതവണ അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു.
  മടുപ്പ് പലതവണ അവളെ ആഗിരണം ചെയ്തെങ്കിലും അവൾ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.അങ്ങനെ ഒരു പരിശ്രമത്തിന്റെ ഇടയിൽ അവൾ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതായി.എല്ലാവരുടെയും സങ്കടങ്ങൾ അനായാസം എറ്റുവങ്ങിയ അവൾ സ്വന്തം സങ്കടങ്ങളുടെ ആഴക്കടലിൽ മുങ്ങിത്താഴ്ന്നു.അപ്പോഴും ആ അമ്മ സങ്കടപ്പെടരുതെന്ന ആഗ്രഹത്തൽ അതും സ്വന്തം തെറ്റായി എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വരച്ചുകാനിക്കാൻ അവൾ മറന്നിരുന്നില്ല.ആ അമ്മ ത്രിച്ചരിഞ്ഞുവോ എന്തോ,സ്വന്തം മകൾ എന്തായിരുന്നു എന്ന്..

മുഖംമൂടി ഇല്ലാത്ത ചിന്തകൾ !!!

         എത്ര ലളിതമല്ലാത്ത്താണ് ഈ ജീവിതം;ബന്ധങ്ങളും ബന്ധനങ്ങളുംകൊണ്ട് തിങ്ങി നിറഞ്ഞ്‌ വീർപുമുട്ടുന്ന അവസ്ഥവരെ എത്തും.എന്ത് അർത്ഥമാണ് ഈ ബന്ധങ്ങള്ക്കുള്ളത്?സ്വാർത്ഥത നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്ത് ബന്ധങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനമൂല്യം അതുതന്നെയാണ് - സ്വാർത്ഥത.
         തങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ അവിടെ മുറിയുന്നു ആ ബന്ധം.അങ്ങനെ തീരുന്ന ഒന്നാണോ മനസുകൽകൊണ്ട് സൃഷ്ടിക്കപെട്ട അമൂല്യ ബന്ധങ്ങൾ?മാപ്പ് ചോദിക്കാനുള്ള അവസരം പോലും കൊടുക്കാൻ പറ്റാത്തത്ര വലിയ തെറ്റുകളുണ്ടോ  ഈ ലോകത്ത്?
         ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണെന്ന് പണ്ട് ശാസ്ത്രജ്ഞർ തെളിയിച്ചു.അതുകൊണ്ട്,ഒരിക്കൽ മുറിച്ചുകളഞ്ഞ ബന്ധം ഭൂമിയുടെ മറ്റൊരട്ടതുവെച്ചു തുടങ്ങിക്കൂടെന്നില്ലല്ലോ!
         എതെങ്ങിലുമൊക്കെ ബന്ധങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെ ജീവിതത്തിൽനിന്നും എടുത്തു കളഞ്ഞവരായിരിക്കും എല്ലാ മനുഷ്യരും,ഞാനും അതിൽ പെടും.അതിനു ശേഷം,ഉടനെ അല്ലെങ്കിലും,ആ വേർപാടിനെപറ്റി ഓർത്തു ചെറുതായെങ്കിലും വേദനിക്കാത്ത ആരും കാണില്ല നമ്മുടെ ഇടയിൽ.പറിച്ചു കളയാൻ എളുപ്പമാണ്,പക്ഷെ ആരും പരിചുമാറ്റപെടുന്നവന്റെ മനോവികാരത്തെ പറ്റി ചിന്തിക്കാറില്ല.അല്ലെങ്കിലും സ്വന്തം കാര്യം കഴിഞ്ഞല്ലേ നമ്മൾ എപ്പോഴും ചുറ്റുമുള്ളവരെ പറ്റി ആലോചിക്കുകയുള്ളൂ.
        ഒറ്റപെടലിന്റെ വേദന ഒരുപാട് അനുഭവിക്കാൻ ഈ ചെറു പ്രായത്തിൽത്തന്നെ എനിക്ക് സാധിച്ചു.ഞാൻ ഒരു കാര്യം മനസിലാക്കി - സമൂഹം ആവശ്യപെടുന്ന രീതിയിൽ പെരുമാറുന്ന ഒരു വ്യക്തിയല്ല നാമെങ്കിൽ,ഒറ്റപെടുത്തൽ ഒരു തുടക്കം മാത്രമാണ്.
        ജീവിതത്തെ നോക്കികാണുന്ന രീതിയിൽ മാത്രമാണ് ഞാനും എന്റെ സഹപാഠികളും വ്യത്യസ്തരയിരുന്നത്.എല്ലാവരെയും ഒരുപോലെ സുഹൃത്തായി കണക്കാക്കി ആര്ക്കും എന്തു സഹായവും ചെയ്ത ഞാൻ,ഒരിക്കലും അവർ എന്നെ കാണുമ്പോൾ ധരിച്ചിരുന്ന മുഖംമൂടികൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.
        അവർകെല്ലാവർകും എന്നിൽനിന്നും നേടാൻ കഴിയുന്നത്ര നേടുക മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.ആവശ്യമുള്ളപോൾ ഒരു ചിരിയും മുഘതോട്ടിച് വന്നുനില്കുകയും,ആവശ്യം കഴിഞ്ഞാൽ ഒന്നും പറയാതെ പോവുകയും ചെയ്തിരുന്ന അവരെ ഞാൻ ഒരിക്കലും തെറ്റിദ്ധരിച്ചില്ല;സന്തോഷിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു,ചെറുതാണെങ്കിലും,എന്നെകൊണ്ട് കഴിയുന്ന സഹായം ചെയ്തതിൽ.സഹായതിനുപകരമായി ഒരു നന്ദി വാക്കോ ഒരു പുഞ്ചിരിയോ നൽകിയവർ എന്റെ ഹൃദയത്തെ തൊട്ടു.
       എല്ലാറ്റിനുമൊടുവിൽ ഞാൻ ഒറ്റക്കായി;സങ്കടം വന്നു കരയുമ്പോൾ ഒന്ന് കൂടെ ഇരിക്കാനോ പേടിതോന്നുമ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ എന്റെ നിഴൽ മാത്രം കൂടെയുണ്ട് ഇപ്പോൾ.കലാലയ ജീവിതമാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ എറ്റവും നല്ല നാളുകൾ എന്ന് പലരും പറഞ്ഞു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്,പക്ഷെ ഞാൻ ഇത്രമാത്രം മറ്റൊന്നും വേരുതിട്ടില്ല;ജീവിതതോടുപോലും എത്രയോ തവണ മടുപ്പ് തോന്നിയിരിക്കുന്നു.
       ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാവരോടും സംസാരിച്ചു കളിച് ചിരിച് നടന്നിരുന്ന ഞാൻ ഒരു ചലിക്കുന്ന പ്രതിമ മാത്രാണ് ഇന്ന്;ഒന്നിനോടും പ്രതികരിക്കാത്ത,ആരെയും മുഴുവനായി വിശ്വസിക്കാൻ പേടിക്കുന്ന ഒരുവൾ.ആരെങ്കിലും സ്നേഹം കാണിച്ചാൽ,അത് സത്യമാണോ അതോ എന്നിൽനിന്നും എന്തെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പഠിക്കുകയാണ് ഞാനിപ്പോൾ.ഏകാന്തതയും മഴയും ഇരുട്ടുമാണ് എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാർ.അവ ഒരിക്കലും ഒന്നും തിരിച്ചു പ്രതീക്ഷിക്കുകയില്ല,കൂടെ നില്ക്കാൻ ബുധിമുട്ടുകാനിക്കുകയുമില്ല.
       ഇനി എന്നെങ്കിലും എനിക്ക് പഴയ ഞാനാകാൻ പറ്റുമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല,സാധ്യത കുറവാണ്.ഒരിക്കൽ പഠിച്ച കയ്പുള്ള ജീവിതപാഠങ്ങൾ ആരും പെട്ടെന്ന് മറക്കാറില്ലല്ലോ!ഞാനും ഇപ്പോൾ ഒരു മുഘംമൂടിക്കാരിയാണ്;ചിലരെങ്കിലും മനസിലാക്കാതിരിക്കട്ടെ നജ്ണ്‍ മാറിയെന്ന്...

i lost a friend

The air is so full of flavours,

enough to raise even a dead man’s spirit;

The roses waving about in the breeze,

spreading their scent in the fresh morning air.

The lilies and the daisies look ever so lovely in the morning light.

And the banyan tree at the centre looks like a grandma,

ready to protect all from any harm.

The whole scene is so pure and serene,

ready to clear my mind of everything dirty and ill.

But am reminded of my lost friendship-

it was as beautiful as the nature around me.

But it ended, and am left here alone,

pondering over the reasons and blaming myself.

But I still wonder what I did, that

made him leave me all alone in this strange world..

Relationships...

Relationships never grow overnight like mushrooms on a rainy night;

they take time, and loving caring hands mould a beauty out of it.

But nothing is perfect in this imperfect world

and a tiny knock is enough to make a crack!

Then the world around topples real fast,

Leaving no time to stand and stare.

Many a tear has been shed in the name of every possible relationship-

mother, daughter, friend and lover, equally shocked in their own realms.

But why do people never learn after a fall,

chasing after relationships giving all they have,

expecting nothing more than a bit of honest sincerity,

praying to God to steer them out of yet another disastrous end…

my mind, the sea

Like everyone, my life too is like a sea,

Reflecting the emotions and turmoils of my life.

The waves lap at the shores with great strength

when my mind is tense and agitated.

The water is calm, and dances to the song

of the breeze when am joyous.

Right now there are periods of both,

my mind fluctuating between moods irregularly;

My distress seems to be spreading,

spreading to those around me.

They are agitated, about me as well as themselves,

and I feel too helpless about the situation.

What has caused his, I ask myself,

but there is no answer, just a shrug of shoulders..